16.4°C, 2Bft. Inloggen

Nabeschouwing EKU23

Wedstrijdroeiverslag - 10 september 2020 - 13:13 - Door Irene Backers

Na een lang en zonnig weekend in Duisburg zit het EK er weer op voor onze Proteers.

We hebben natuurlijk allemaal verlekkerd op Instagram zitten kijken naar de foto’s van die gespierde lichamen die daar in Duisburg op het water zaten te tannen. Maar dat niet alleen. Naast wat verdienstelijke resultaten - Zowel Tom, Lisa als Ingmar bereikten de A-finales - staken deze roeiers nog heel wat meer in hun zak. Ook hebben ze weer eens een wedstrijd geroeid, wie kan dat tegenwoordig nog zeggen. Aan voortdurend je handen ontsmetten en een mondkapje dragen ontkwamen de roeiers alleen niet. Al vond Lisa dat laatste wel ‘een beetje een gekke aangelegenheid’. 

In het kort
Zo lang als het weekend was, zo kort maken we de nabeschouwing. Tenminste, als de roeiers het kort houden. Ingmar maakt alvast een goed begin. Ingmar: “In het kort, ik kijk met een goed gevoel terug naar de afgelopen twee maanden, maar met name het resultaat van de finale viel wel wat tegen.” Oh, hoe zo dan, vraag je je af. Daar willen we natuurlijk meer over weten.

Ingmars dames acht ging zaterdag twee keer van start. Ingmar: “Ik vond het allemaal rete-spannend, zelden zo zenuwachtig geweest voor een wedstrijd. In de voorwedstrijd ging de start goed, maar werden de halen wat kort na 500 meter. s' Middags, in de herkansing, wisten we dat te voorkomen, maar het goede ritme van die eerste 1.000 meter konden we niet vasthouden in de tweede helft van de race en er was geen eindsprint.” Toch lag de boot er in de herkansing wel bij. Het was voor zondag dus de taak om die tweede 1.000 meter beter uit te voeren en de ontbrekende eindsprint wel in te zetten. Helaas lukte in de finale alleen maar het eindsprinten. Daar heeft de acht nog wel wat meters kunnen pakken, maar het was niet genoeg om een mooi resultaat neer te zetten, de acht werd laatste.

Ik heb nog nooit zoveel gelachen
Toch was het voor de ploeg een goed toernooi. Ingmar: “We groeiden binnen het toernooi en hebben niet onder ons niveau geroeid. Het was wel jammer dat het niet genoeg was voor het eremetaal.” In de hele twee maanden naar het EK toe zat er vooruitgang in de ploeg, elke training ging beter dan de vorige. Ingmar is een hele groep vriendinnen en heel wat ervaringen rijker. “Ik heb nog nooit zoveel gelachen.” Dat maakt het accepteren van het resultaat een stuk gemakkelijker.

Op zaterdagochtend ging de race for lanes van Lisa van start. Volgens Lisa maakte haar lichte dames dubbelvier in de voorwedstrijd ‘hele nette mooie lange halen’, misschien zelfs iets te netjes, en behaalde daarmee een derde plek. De dames hadden dan ook het gevoel dat er nog meer in zat. Jammer genoeg krijg je bij roeien nooit een plekje van te voren gegeven. Lisa: “We begonnen met net wat meer stress en spanning aan de finale, wat resulteerde in een achterstand op de eerste helft. De enige manier om dat nog te veranderen was om hem met z’n vieren nog net wat dieper te gaan en er nog iets meer uit te halen. Op de 1400 m was wel duidelijk als we nog bijna een hele bootlengte achter lagen en dat we nu er alles uit moesten halen. Met de call: ‘Eindsprint! We lopen nu echt in!’, begonnen we flink te versnellen en lengtes terug te pakken, waarna: ‘We liggen er naast!’ we probeerde alles eruit te halen wat er in zat.” 

Trots op de bootlengte
Na de finish was het wachten op de uitslag want we lagen teveel uit elkaar om het echt te zien. Helaas mocht het net niet baten, en de dames grepen op 23/100 seconden naast het brons. Dat zal volgens Lisa nog wel even balen en een zure appel zijn. Maar desondanks vond Lisa het een hele vette ervaring: “En trots op de bootlengte in de eindsprint zal ik zeker wel blijven.”

Ook Tom vond het vet om het EK mee te maken. Donderdag en vrijdag hadden ze al wat trainingsbaantjes gevaren die best wel lekker gingen. Zaterdag was een goede dag, op de eerste keer inwegen van het seizoen na, dat ‘misschien een tikkie taai was’, volgens Tom. De race op zaterdagochtend , was achteraf ook de beste van het weekend. Maarja, weet alles maar eens achteraf. Wat de ochtendrace zo goed maakte was dat er heel ontspannen werd geroeid, en Tom zich toch ‘helemaal leeg heeft kunnen trekken’. Jammer genoeg waren ze de Ieren nog niet voorbij gekomen, dus 's middags door naar de Rapper Sjors (Herkansing). Tom: “In de herkansing hadden we opeens een idee hoe hard al die andere ploegen roeien en dat we misschien wel prima voorin mee konden varen.” Dat bracht wat meer spanning met zich mee, waardoor de race wat minder was dan in de ochtend. Ook werd het vlak voor de finish nog even spannend door een stel eindsprintende Hongaren. 

Maar geen paniek, de lichte boys kregen hun plek in de A-finale. Eenmaal daar aangekomen houdt Tom het liever kort. Tom: “Het was poep, en dat was jammer.” De lichte mannen dubbelvier kwam als laatste uit de bus. Net als op het hele EK, werd ook in de finale van Tom het lichte roeien gedomineerd door Italië, Duitsland, Frankrijk en Ierland. Toch is Tom niet ontevreden, het was een leerzaam traject waar hij ook nog eens een leuke ploeg aan over heeft gehouden. Tom: “Na de zure appel van de A-finale hebben we nog gezellig bij de Mac gegeten.”